چیزی که بیشتر از همه نگرانت می کنه افکار خودت هست:
جواد تقوی، روانشناس تخصصی تا حالا دندون پزشکی رفتین؟
اول دکتر چند تا سوزن میزنه تو لثه تون بعد اون مته رو می گیره دستش..بعضی وقتا از شدت درد دسته های صندلی رو محکم فشار میدیم و اشک تو چشمامون جمع میشه چرا نمیزنین توگوشش؟ این همه درد رو تحمل کردید؛ این همه مته و امپول و انبرو…خوب اعتراض کنید بهش!چرا اعتراض نمی کنید!؟ تازه کلی هم ازش تشکر می کنیم و می خوایم بیایم بیرون می گیم: آقای دکتر ببخشید وقت بعدی کی هستش؟! به دکتر اعتراض نمی کنیم چون میدونیم این درد فلسفه داره، دلیل داره، آخر و عاقبت خوبی داره، اصلاً انتخاب خودمون هست و منجر به بهبود میشه؛ در واقع وقتی درد دوای دردی بزرگتر میشه ما مشتاقانه انتظار رخدادش را می کشیم… یک مساله اساسی در مواجهه با رویدادها و افراد مختلف همین برداشت ذهنی ما از آن رخدادها هست؛ ما دنیا و زندگی رو پیش بینی می کنیم، و بر طبق همین پیش بینی به سمت جلو حرکت می کنیم؛ ولی مشکل از جایی شروع می شه که پیش بینی های ما طبق تجاربی اتفاق می افتند که اغلب بار روانی تلخی داشته و با اضطراب همراه بودند.
ما در مواجهه با آدم ها هم همینطوریم و وقتی از ارتباط با کسی یا اعتماد به او می ترسیم در اصل در مغز ما یکسری اطلاعات هست که می گه: نمی شه به همه اعتماد کرد، تو قبلاً چوب اعتمادت رو خوردی، مگه بابات نمی گه دوری و دوستی، مگه اون اتفاق رو فراموش کردی و… یا حتی افکاری با بار عاطفی متفاوت تر؛ مثلاً احساسی که در ذهنمان به فرد مقابل داریم و از ترس برملا شدنش فاصله را حفظ می کنیم، یا در ارتباط با او از لغات و ساختار کلامی استاندارد شده و گاه مصنوعی شده ای استفاده و لابلای صحبت از مکث های مشخصی استفاده می کنیم. در چنین روابطی چون کلام با ترس همراه هست پس هربار باید کلماتمان را حسابی مزمزه کنیم تا نکند از لابلای لغت ها او به فکر و احساس ما پی ببرد. ما در واقع نه از دیگری که در هراس از خودمان هستیم و این ترس به تمام گستره ی بُعدِ اجتماعی ما راه یافته و روابط ما را در محدوده ای مرزبندی شده و با گاردهای بلند قرار می دهد. شخصیت ما در چنین وضعیتی هراسناک از صمیمیت به ویژه با افرادی است که پتانسیل صمیمیت با آنها را احساس کرده و این ما را از ارتباطی واقعی با آن فرد به شکلی که شاید لایقش هستیم دور می سازد؛ احتمالاً به این سبب که اگر با او صادق باشیم پیش بینی آنچه رخ می دهد و واکنشی که نشان می دهد برای ما سخت بوده و یا اصولاً از شنیدن پاسخی که برخلاف انتظارمان است وحشت داریم.
با آرزوی بهترین ها برای شما دکتر جواد تقوی، روانشناس تخصصی