رسالتِ ما برای زیستن چیست؟!
جواد تقوی_روزی به دنیایی وارد می شویم که خبری از وجودش نداشتیم؛ یاد می گیریم، به واسطه ارتباط، به کمک زبان و به لطف بافتی که والدینمان برایمان ترسیم و ایجاد می کنند. ما زاده ی ارتباطیم؛ متولد از عمیق ترین و در هم فرو رفته ترین نوع ارتباط. ما زاده یک با هم بودنیم، با هم بودنی که وجودش دلیل بر تولد ماست و کیفیت و چگونگی اش معمارِ ساختار و معنای بودن ما. رابطه به ما دلیل می دهد، باور می دهد، انگیزه و شور می دهد، چرایی و چگونگی و ارزش و وجود می دهد.
ما از رابطه خودمان را می شناسیم، صاحب تعریف و شکل می شویم، دیدگاه پیدا می کنیم و داستانِ شخصی خویش را می نویسیم و در نهایت تمام رخدادها، روابط، اتفاقات و تجارب پیش روی خویش را در مقایسه با این داستان و از فیلتر آن معنا و مفهوم می بخشیم. همچون فردی که چون در رابطه والدینی اش دلبستگی را بخوبی زیست و تجربه نکرده و در روابط بعدی خود نیز بارها شکست را به دو دلیل اساسی که یکی انتخاب های غلط به واسطه سبک دلبستگی، طرحواره ها و در واقع عدم الگوهای ارتباطی سالم و دیگری رفتارهای اشتباه در بافت رابطه است تجربه نموده، حال این باور را در وجود خویش می سازد که “رابطه چیزی جز بستری برای سواستفاده و شکست نیست” و بر اساس آن خود را از ورود در هر رابطه دیگری منع می کند و در نهایت در غار تنهایی خویش فرو می رود.
اما بحث زندگی حتی فراتر از این تجارب باورهاست که ما نه خالقانِ زندگی که میزبانانِ آن هستیم و زندگی نه به واسطه ما ایجاد که موجودیتی است که در وجود ما زیست می کند و ما مسئولانه مسئول رشد و ارتقاء آن می باشیم. زندگی چون روحی در کالبد آدمی و هر موجود دارای زیست دیگری حضور یافته، شکل بیرونی گرفته و دچار رشد یا افول می گردد. ما مسئولیم! و وظیفه داریم تا رسالتِ زندگی را که در قالب مفهوم های “بهتر_بودن” معنا می یابد دریافت، رشد داده و به واسطه تکاملیِ خویش به دیگران تحویل دهیم. چون پدر یا مادری که زندگی بهتر را برای فرزند و فرزندانش تقدیم یا مردمی که یک جامعه و وطن بهتر را باید به نسل دیگر تحویل و مردمانی که رسالت زندگی را در جهانی بهتر ایجاد می نمایند. هرچند که هر مفهوم در این_جهان با مفهومی متضاد در تقابل با خویش شکل می یابد؛ چون سلامت که در کنار بیماری معنا دارد، یا خوبی که تضادش شر و بدی است و موفقیت که با شکست ارزش خویش را نشان می دهد و زندگی و رشد که با مرگ و افول هم آغوش است و در نهایت اوج بهتر بودن که در والاترین نقطه خویش می ایستد، پرچمش را بر زمین فرو برده و به سمت سراشیبی فرو می آید.
دوستدار شما روانشناس تخصصی دکتر جواد تقوی